Materiały wykorzystywane do produkcji biletów transportowych

Autor:

w

Organizacja dystrybucji przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się niewiele istotne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, ale też stanowią bazę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.

Ich konstrukcja zależy od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz używanych urządzeń. Całkiem inaczej kreuje się bilety jednorazowe, a przeciwnie okresowe, na których musi znaleźć się więcej danych. W przypadku tych drugich istotne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia oraz potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę bardzo często mają mało czasu na jego sprawdzenie.

Przygotowanie takich materiałów wymaga dostosowania technologii produkcji do ich późniejszego zastosowania. Druk biletów może być realizowany na różnych rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, natomiast podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają również wymiary arkuszy, sposób cięcia oraz rozmieszczenie perforacji, jeżeli już dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu należy przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na prawidłowość odczytu.

W sytuacji dokumentów wykorzystywanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje też ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym projekt wizualny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują między innymi specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt wykonania, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie sprawdzeniu. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Ważne jest także zachowanie iteracyjności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie oryginalnych sztuk.

Na sposób przygotowania biletów wpływa także rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie dystrybucji. W tak zaistniałej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność programu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń używanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji testuje się w głównej mierze kontrast skryptów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Powinno się także uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.

Warto sprawdzić: druk biletów.