Zmiana zwykłego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu często wymaga dopasowania wielu sekcji życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak dotyczy też nauki radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobów organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasami największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwyczajnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich sytuacjach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą dany program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i zmianę zwykłego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, wymogów medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Nie każdy program będzie bardzo dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Zobacz również: zmiany przepisów uzdrowiska.